LISTY ZAWIERAJĄCE PROŚBY

Niejednokrotnie zwracamy się do naszych znajomych i przyjaciół z jakimiś prośbami. Jest to zupełnie zrozumiałe.

W takim wypadku najlepiej zacząć list od sprawy, którą mamy w nim przedstawić. Nie należy wyjawiać właściwego celu naszej korespondencji dopiero na końcu, po poruszeniu wszelkich innych tematów. Sprawia to wrażenie chęci ukrycia między wierszami naszej prośby. Chyba że rzecz, o którą prosimy, jest małej wagi i spełnienie naszego życzenia nie sprawi adresatowi żadnego kłopotu.

W razie, gdy nasza prośba naraża kogoś na koszty, proponujemy, jeżeli to możliwe, ich pokrycie lub inny sposób rewanżu za wyświadczoną nam przysługę.

Zawsze natomiast potwierdzamy otrzymanie potrzebnej informacji, listu z zapewnieniem o załatwieniu naszych spraw, paczki itp. i dziękujemy za spełnienie życzeń, z którymi zwracaliśmy się do adresata.

TEKSTY LISTÓW ZAWIERAJĄCYCH PROŚBY

Drogi Panie Zygmuncie!

Mimo iż upłynęło już ponad 40 lat od zakończenia drugiej wojny światowej, nadal powracamy do spraw z nią związanych.

Interesują mnie losy Mariana Polaka, żołnierza walczącego w Afryce, a następnie we Włoszech. Spotkałem się z nim w Dundee, w Szkocji w latach 1945—46, na początku 1947 roku wrócił do Polski i wtedy straciłem go z oczu.

Teraz piszę swoje wspomnienia — na użytek dzieci i wnuków. Sporo miejsca zajmuje w nich postać Mariana, jego sposób bycia, jego opowiadania, kawały, które nam robił. Wnosił tyle radości i beztroski do naszego monotonnego i uładzonego życia. Żałuję bardzo, że nasza znajomość, a może nawet przyjaźń, tak niepotrzebnie została zerwana, bez żadnej zresztą przyczyny.

I dlatego bardzo proszę, aby mi Pan pomógł odnaleźć Mariana, a z nim echa tamtych odległych lat. Pamiętam tylko, ze się urodził w Szydłowcu, ajego ojciec miał na imię Stanisław. To niestety wszystko.

Będę Panu bardzo wdzięczny nawet za próbę spełnienia mojej prośby.

Przesyłam pozdrowienia

Michael Pruneli

Szanowny Panie Redaktorze!

Zwracam się do Pana z prośbą o umieszczenie mojego listu w Pańskim poczytnym Piśmie.

Poszukuję Mariana Polakiewicza, urodzonego w Szydłowcu około roku 1920, syna Stanisława. Był on żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych walczących na Zachodzie (w Afryce i we Włoszech). Poznałem go zaraz po wojnie w Dundee, w Szkocji, skąd w 1947 r. wrócił do Polski. Może ktoś z tak licznych czytelników „Przekroju” wie o jego losach?

Łączę wyrazy szacunku

Michael Purneil

Droga Mary!

Jeszcze jedna kartka z prośbą do Ciebie. Tym razem będzie ją trochę trudniej spełnić.

Mój kolega szkolny, historyk, poszukuje książek, a przede wszystkim artykułów z prasy okresu wojny i współczesnej (w języku polskim i angielskim), dotyczących polskiego lotrnctwa walczącego w Anglii. Interesuje go głównie, jak oceniano naszych lotników. Oczywiście w publikacjach wydawanych poza Polską.

Byłbym Ci naprawdę bardzo wdzięczny, gdybyś mogła mu w tym pomóc.

Może ktoś z Twoich młodych znajomych poszperałby w bibliotekach?

Zdzisław obiecuje się zrewanżować w sposób, jaki uznasz za właściwy.

Napisz, Kochanie, czy uda Ci się coś zrobić w tej sprawie. Dziękuję, przepraszam za kłopot i całuję najserdeczniej

Adam

Najmilszy Adamie!

Znalazłam chłopca, który chętnie podejmie się wyszukania materiałów potrzebnych Twemu koledze. To syn moich znajomych, państwa Jarzębowskich, od lat mieszkających w Anglii. Jarek jest studentem I roku socjologii, zna doskonale polski i sam pasjonuje się sprawami związanymi z drugą wojną światową.

Chłopak chciałby bardzo przyjechać w lecie do Polski. Gdyby Twój kolega mógł mu zapewnić mieszkanie, Jarek miałby wspaniałe wakacje. Twierdzi, że ze wszystkim innym sam sobie poradzi.

Napisz, co o tym myśli p. Zdzisław.

Ucałowania Mary

Kochana Mary!

Świętnie wszystko załatwiłaś. Zdzisław jest bardzo zadowolony. Jarka może przyjąć w lipcu lub sierpniu, zresztą będzie to już uzgadniać z nim samym.

Bardzo, bardzo dziękuję! Nie mogę się Ciebie doczekać!

Całuję mocno

Adam

Droga Pani!

Serdecznie dziękuję za pomoc w załatwieniu mojej sprawy. Jestem bardzo wdzięczny zarówno Pani, jak i Adamowi.

Wiem, że będzie Pani w lecie w Polsce, mam nadzieję, że się wtedy zobaczymy i że będę mógł opowiedzieć Pani o rezultatach moich poszukiwań.

Łączę pozdrowienia

Zdzisław Karwowski

Panie Jarku!

Dzięki uprzejmości p. Mary Black wiem, że zgodził się Pan pomóc mi w moich poszukiwaniach.

Badam, jak wiadomo, opinie — władz wojskowych i cywilnych, angielskich kolegów-lotników i społeczeństwa brytyjskiego w ogóle — dotyczące roli i postawy polskich lotników walczących w czasie drugiej wojny światowej w Anglii. Zależałoby mi też na ocenach współczesnych. Jeżeli materiały z prasy angielskiej okażą się interesujące, sam przyjadę, żeby się z nimi na miejscu zapoznać. Teraz chodzi mi głównie o wstępne rozeznanie.

Moje mieszkanie (wygodna kawalerka) może być do Pana dyspozycji

w lipcu lub sierpniu. Proszę napisać, który termin Panu bardziej odpowiada.

Może w czasie Pańskiego pobytu w Krakowie obmyślimy wspólnie

ankietę do badań sądów współczesnych Anglików na temat, którym się

zajmuję.

Droga Agnieszko!

W dalszym ciągu siedzę nad „Dwoma teatrami” Szaniawskiego i dopiero teraz widzę, że podczas pobytu w Warszawie nie zebrałam wszystkich potrzebnych mi informacji.

Moja Droga — chciałabym wiedzieć, gdzie i kiedy był wystawiany ten dramat i kto grał w nim główne role. Wiem, że spektakl ten był prezentowany także w telewizji z Gustawem Holoubkiem i Barbarą Kraftówną, ale kiedy?

Poszukasz mi tego? Bardzo Cię proszę! Mam nadzieję, że już więcej

będę Cię nudzić — naprawdę kończę mój elaborat.

Uściski ode mnie i od Igora

Twoja, niezbyt systematyczna, Tania

Szanowny Panie Redaktorze!

Zgodnie z naszą umową przesyłam artykuł dotyczący badań nad zmianami klimatycznymi w Europie. Napisałem go po polsku — studiowałem swego czasu na Uniwersytecie Warszawskim — ale obawiam się, że moja polszczyzna daleka jest, niestety, od doskonałości. Proszę mi to wybaczyć i poczynić odpowiednie poprawki. Znając wysokie kwalifikacje Pańskiego zespołu redakcyjnego, z góry zgadzam się na wszystkie proponowane zmiany w tekście.

Łączę wyrazy szacunku

Władimir Uszakow

Szanowna i Droga Pani!

Mam do Pani następującą prośbę. Czy mogłaby Pani znaleźć wśród swoich uczennic dziewczynkę, która chciałaby korespondować ze swoją rówieśnicą z Bukaresztu?

Córka moich znajomych od dwóch lat uczy się polskiego itaka wymiana

listów nie tylko pozwoli jej na pogłębienie znajomości języka, ale także

sprawi radość. Maria ma lat 13, jest bardzo chorowita i wiele czasu spędza

sama w domu, gdyż oboje rodzice pracują. Interesuje się malarstwem

i rzeźbą, ma duże zdolności w tym kierunku. Robi też zabawne laleczki

i zwierzaki z materiału.

Piszę o tym wszystkim, żeby ułatwić Pani wyszukanie dla niej ewentualnej korespondentki.

Z góry dziękuję i przepraszam za kłopot, ale tak chciałabym coś zrobić dla Marii.

Przesyłam pozdrowienia

Anna Georgescu

Drogi Pierre!

Wczoraj szalałem na studniówce, a od dziś zaczynam na serio przygotowywać się do matury. Zabawa była świetna. Zaprosiłem Kasię W. - poznałeś ją u nas, tańczy jak baletnica! Ale nie o tym chciałem pisać.

Otóż uprzedzam Cię, Bracie, że jest to ostatni list po polsku, jaki ode mnie dostajesz (no, powiedzmy, ostatni do końca roku szkolnego). Będę zdawać na maturze francuski i muszę zdać dobrze. Ty mi w tym pomożesz. Postanowiłem, poza wszystkim innym, pisać do Ciebie co tydzień list na jakiś temat. Ale nie ciesz się z góry! Musisz go uważnie przeczytać, poprawić wszystkie błędy i nadać mu prawdziwie francuski charakter. Rozumiesz, co mam na myśli? No i odesłać list nadawcy.

Zrobisz to, dobrze?

Wszyscy wiedzą, że mam ciotecznego brata we Francji i byłoby mi głupio, gdybym nie dostał chociaż 4.

Adieu, mon cher Pierre

Marek

Szanowny Kolego!

Od dłuższego czasu gromadzę książki dotyczące dawnych religii różnych narodów. Wiem, że ukazała się „Mitologia Słowian” A. Gieysztora. Czy nie udałoby się Panu zdobyć dla mnie tej pozycji?

Będę w Poznaniu na początku maja, więc proszę nie robić sobie kłopotu z ewentualnym wysłaniem książki.

Z koleżeńskim pozdrowieniem

Hans Ulimann

Drogi Panie Januszu!

Od wielu lat jestem zapalonym czytelnikiem i zbieraczem polskich książek fantastyczno-naukowych. Niestety nie ma wśród nich „Astronautów”

Stanisława Lema. Bardzo chciałbym mieć tę powieść. Byłbym ogromnie wdzięczny za pomoc w jej kupieniu.

Łączę serdeczności dla Pana i Pańskiej Żony

Milan Noyotn

Kochana Ciociu!

W ostatnim liście pytała Ciocia, co chciałabym dostać z Polski na gwiazdkę. Jeżeli naprawdę wolno mi wybrać — proszę o prenumeratę „Przekroju” na następny rok. Tu bardzo trudno kupić ten tygodnik, a ja w czasie pobytu w Kraju bardzo go polubiłam.

Czytając „Przekrój” będę wspominać urocze popołudnia w Kaliszu, kiedy siedziałam sobie w dużym fotelu, chrupałam kruche ciasteczka

Cioci specjalność — i zaśmiewałam się z dowcipów na ostatniej stronie.

Tu tempo życia zupełnie inne i tyle obowiązków, że czytam dopiero w łóżku, na dobranoc i to niedługo, bo oczy mi się same zamykają.

Całuję Ciocię serdecznie

Iwona

Szanowny Panie Inżynierze!

Jestem wielkim miłośnikiem muzyki polskiej, szczególnie interesują mnie dwaj kompozytorzy: Karol Szymanowski i Krzysztof Penderecki. Od lat zbieram płyty (taśmy) z nagraniami ich dzieł. Niestety u nas nie wszystko można dostać. Zależy mi głównie na dwóch utworach: „Stabat Mater” Szymanowskiego i „Requiem Polskie” Pendereckiego.

Byłbym niezwykle zobowiązany, gdyby mógł Pan nabyć dla mnie te nagrania, także w komisie lub okazyjnie. Cena w tym wypadku nie jest istotna.

Łączę wyrazy szacunku

Joyan Iyić

Kochany Adamie

Czy mógłbyś mi przysłać płytę lub taśmę z polskimi kolędami? Tyle naopowiadałam o nich moim znajomym, że chcieliby je koniecznie usłyszeć. Tylko, proszę, wybierz te znane i przez wszystkich lubiane: „Bóg się rodzi”, „Wśród nocnej ciszy” — innych nie pamiętam, ale przecież Ty i tak wiesz, o które mi chodzi. Wyślij je od razu, żeby doszły przed Świętami.

Jaka szkoda, że i tego Bożego Narodzenia nie możemy spędzić razem!

Całuję mocno

Twoja Mary

Kochana Mary!

Wszystkie Twoje prośby — tak rzadko zwracasz się z nimi do mnie — spełniam z przyjemnością, ale to, że chcesz mieć nasze kolędy, sprawiło mi prawdziwą radość.

Wysyłam dwie taśmy jedna kupiona, a druga nagrana przez Zdzisława z różnych płyt. Mam nadzieję, że będą Ci się podobały. Włożyłem do paczki też trochę zabawek na choinkę z Cepelii, możesz je podarować przyjaciołom albo zostawić dla siebie. Będą Ci przypominać nasze Święta.

W przyszłym roku na Boże Narodzenie i Sylwestra musimy już koniecznie być razem!

Całuję Cię najserdeczniej

Adam

Droga Pani Jadziu!

Kilkanaście już lat zbieramy z żoną ludowe szopki: drewniane, ceramiczne, z kolorowego papieru, a także karty z fotografiami szopek oraz wszelkie albumy i publikacje na ten temat. Mamy do Pani gorącą prośbę — gdyby zobaczyła Pani coś interesującego, proszę koniecznie dla nas kupić.

Szopki (ewentualnie albumy itp.) wymienimy chętnie na to, co Pani będzie odpowiadało lub zwrócimy ich równowartość.

Marzy nam się zdobycie chociaż jednej oryginalnej szopki krakowskiej!

Łączymy wiele serdeczności

D. i A Tejnorovi

Droga Elu!

Na lektoracie języka polskiego postanowiliśmy zbierać pocztówki z Polski. Każdy specjalizuje się w innej tematyce. Pod koniec roku akademickiego urządzimy wystawę i przyznamy nagrody za najlepsze zbiory, a także za ich omówienie. Ja wybrałam górskie krajobrazy. Dlatego bardzo Cię proszę — zasil moją kolekcję (w tej chwili mam tylko Giewont od strony Zakopanego

Trzy Korony w Pieninach) kartami z widokiem Tatr, Beskidów i Karkonoszy. Pamiętaj też o Górach świętokrzyskich. I przyślij trochę informacji o miejscowościach na widokówkach.

Może dzięki Twojej pomocy wygram konkurs? Cała nasza grupa śle listy na wszystkie strony.

ściskam Cię mocno

Beatrice

Kochana Mary!

Moja chrześniaczka, Karolina, zbiera papierowe serwetki. Czy mogłabyś odkładać po jednej z kupowanych przez siebie paczek? Jeszcze cenniejsze są z restauracji, z firmowym nadrukiem. Nie musisz ich przysyłać, dasz je Karolinie, kiedy przyjedziesz do nas na lato. Mała będzie uszczęśliwiona.

Całuję Cię mocno

Twój Adam

Drogi Marku!

Już od małego zbieram znaczki pocztowe o tematyce morskiej (okręty, żaglowce). Wiem, że w Polsce wydaje się ich dosyć dużo. Czy mógłbyś

przysłać choć jedną serię? Mam tylko kilkanaście pojedynczych polskich znaczków ze statkami.

A co Ty zbierasz? Chętnie Ci wyślę, co będę mógł.

Cześć!

Pierre

Drogi Wujku!

Wiem od Marka, że to Wujek kupił dla mnie i zdobył od znajomych przesłane znaczki. Bardzo, bardzo dziękuję! Koledzy oglądali je już kilka

Serdeczności dla Wujka i Cioci

Pierre

Marek!

To zabawne — obaj zbieramy znaczki pocztowe i dopiero teraz się o tym dowiadujemy. Wujek pisał, że Ty kolekcjonujesz znaczki ze zwierzętami, to dobrze się składa, bo mam trochę własnych, które mogę Ci wysłać.

Serie od Wujka ekstra! Napisał, że i Ty mi trochę prześlesz, jak wymienisz u kolegów. Pamiętaj, że dla mnie mogą być i nowe, i stemplowane.

Sciskam

Pierre

Drogi Jasiu!

Jest mi bardzo potrzebny lek o nazwie „Zaditen” — to doskonały polski środek stosowany przy astmie uczuleniowej. Do niedawna było go pod dostatkiem w naszych aptekach, obecnie są wielkie kłopoty zjego kupnem. „Zaditen” bywa w postaci syropu lub tabletek. Prosiłabym przede wszystkim o tabletki, ale może być także syrop. Lekarstwo to zażywa moja serdeczna przyjaciółka. Obiecałam jej, że napiszę do Ciebie i poproszę, żebyś je przysłał. Do listu wkładam trzy recepty, bo może Zaditenu nie ma w wolnej sprzedaży. Będę Ci bardzo wdzięczna, jeżeli prędko spełnisz moją prośbę.

Całuję Cię serdecznie

Zunia

Miła Kasiu!

W czerwcu jest ślub mojej bliskiej znajomej. Chciałabym dać młodym jakiś „polski” prezent. Czy nie mogłabyś kupić mi dużego, najlepiej białego, obrusu z serwetkami (na 12 osób), oczywiście z lnu. Może być z haftem w tym samym kolorze. Zresztą zostawiam Ci wolną rękę, pamiętam, że zawsze miałaś świetny gust.

Czy mam Ci przekazać na ten cel pieniądze, czy też kupić tutaj coś, na

co miałabyś ochotę? Napisz, proszę!

Będę w Olsztynie wczesną jesienią, dokładny termin podam później.

Chyba nie wybierasz się właśnie wtedy na urlop? Bardzo chciałabym się z Tobą zobaczyć.

Całuję mocno

Aida Olszewska

Droga Kasiu!

Bardzo dziękuję — obrus jest naprawdę śliczny! A co najważniejsze ogromnie się podobał młodej parze, zresztą wszystkim innym też. Haft rzeczywiście przepiękny!

Drobiazgi, o które prosiłaś, przywiozę osobiście. Dostaniesz je na początku września.

Do zobaczenia

Aida Olszewska

Drogi Wacku!

Mam do Ciebie wielką prośbę. Od dłuższego czasu nie mam od Pani Zenobii odpowiedzi na mój list. Jestem już o nią niespokojny. Czy mógłbyś pójść na ulicę Axentowicza i dowiedzieć się, czy nie przydarzyło się nic złego starszej Pani. 1, bardzo proszę, napisz parę słów o rezultacie wizyty u naszej znajomej.

Z pozdrowieniami

Zbigniew

Drogi Zbyszku!

Wczoraj po południu byłem u p. Zenobii. Czuje się dobrze. Nie pisała do Ciebie, gdyż zginął jej Twój adres. Bardzo się ucieszyła z moich odwiedzin i wypytywała o nowiny z Helsinek. Obiecała, że w tych dniach napisze do Ciebie długi list.

Serdeczności

Wacek

Droga Ireno!

Miałam na Wielkanoc być już w domu, ale moi znajomi namówili mnie, żeby te święta spędzić u nich w Warszawie. I nie żałuję!

Wielkanoc poprzedzają wielkie porządki — trzeba je i tak zrobić po zimie, ale święta stanowią dodatkową zachętę. Wszędzie więc słychać trzepanie dywanów i widać osoby myjące okna. Pięknieją również ulice — czyste i lśniące świeżą zielenią.

W Niedzielę Palmową przed kościołami sprzedają palmy zrobione z bazi i barwinku, poprzetykane suchymi kwiatami.

Ostatnie dwa dni przed świętami to gorączka gotowania, pieczenia ciast i malowania jajek. Od Wielkiego Piątku także długie kolejki ludzi odwiedzających groby w kościołach na Krakowskim Przedmieściu i Starym Mieście. W Wielką Sobotę widać dzieci niosące w koszyczkach święcone do kościoła.

W niedzielę wczesnym rankiem obudziły mnie dzwony, a około dziesiątej zasiedliśmy do uroczystego śniadania. Stół był pięknie nakryty białym obrusem i przybrany zielenią i kwiatami, a na nim masa smacznych rzeczy — tradycyjnie biała pieczona kiełbasa, pisanki, baby i mazurki.

Oprócz mnie na śniadaniu były jeszcze dwie starsze ciocie i kuzyn gospodarzy — bardzo przystojny młody lekarz. Ale o nim opowiem Ci już, jak się zobaczymy.

Całuję mocno

Twoja Helena

Kochana Lucy!

Wiem, że ten list dostaniesz już po moim powrocie do domu, ale nie mogę się oprzeć chęci napisania Ci o tym, co tu widziałem i przeżyłem. Mam jeszcze przed sobą cały samotny wieczór w hotelu — spędzę go więc na rozmowie z Tobą.

Byliśmy dziś ze Stryjem na grobie Dziadków na Powązkach. Tłumy ludzi, masa samochodów, zmienione trasy dojazdów na cmentarze, dodatkowe autobusy i specjalnie wydzielone parkingi. Piszę o tym, żebyś miała wyobrażenie, jak wielu warszawiaków odwiedza tego dnia swych zmarłych.

Przed cmentarzem i tuż za bramami kwesta na rzecz odnowienia zabytków Powązek — jest wiele starych opuszczonych grobów z pięknymi pomnikami, które na gwałt potrzebują restauracji. Pieniądze zbierają znani warszawscy aktorzy, a całemu przedsięwzięciu patronuje od lat Jerzy Waldorff.

A potem już nie kończące się mogiły pełne kwiatów — głównie białych chryzantem, choć trafiają się też chryzantemy złote i purpurowe, a także wieńce z innymi kwiatami. Cmentarz tego dnia zakwita. A kiedy zapadnie wieczorny zmierzch, zaczyna płonąć tysiącami, setkami tysięcy zniczy. Cienie drzew stają się olbrzymie, a pomniki oświetlone od dołu nabierają ciepłych blasków. Światła palą się wszędzie: na grobach krewnych i przyjaciół, na grobach żołnierzy z różnych wojen i pod brzozowymi krzyżami poległych w powstaniu warszawskim, na mogiłach wielkich Polaków. Budzą ludzką pamięć i nadzieję żyjących, że non omnis moriar. No, rozpisałem się, ale przecież przez tyle lat wszystko oglądaliśmy i przeżywaliśmy razem.

Dobranoc, Kochanie

Twój Witold

Droga Pani!

Kiedy wyjeżdżałam do Adama, radziła mi Pani, abym koniecznie zobaczyła polski teatr — posłuchałam i jestem ogromnie Pani wdzięczna.

Szczególnie utkwiła mi w pamięci sztuka Jerzego Jarockiego „Staś”, którą

obejrzałam na scenie kameralnej Teatru Polskiego (byliśmy parę dni w Warszawie u krewnych Adama).

„Jest to — pisze w „Przekroju” Lucjan Kydryński — utwór dość niezwykły: pomyślany jako pierwsza część tryptyku o życiu i sztuce Stanisława Ignacego Witkiewicza stanowi opowieść o dziecięcych i młodzieńczych latach artysty. Głównym bohaterem „Stasia” nie jest ów tytułowy, młody Witkiewicz, lecz właśnie jego ojciec — zresztą również Stanisław, wybitny krytyk, malarz i pisarz, człowiek wielkiej kultury i mądrości, który według własnych doświadczeń i przemyśleń kształtuje osobowość syna.”

Tyle Kydryński. Ja muszę dodać, że było to jedno z najbardziej interesujących przedstawień, jakie ostatnio widziałam. Gustaw Holoubek w roli ojca

jest naprawdę znakomity!

O innych wrażeniach z Polski opowiem Pani już osobiście na naszych cotygodniowych spotkaniach.

Łączę wiele serdeczności

Mary B.

Kochana Celinko!

Od paru dni leży na moim biurku kartka od Ciebie, w której mi piszesz, że miałaś wypadek samochodowy i czeka Cię najpierw operacja, a potem bardzo długa rekonwalescencja.

Ogromnie Ci współczuję, szczególnie, gdy pomyślę o pobycie w szpitalu i wszystkich przykrościach z tym związanych. Ale to minie, wrócisz do domu i... tu moja serdeczna prośba: nie zmarnuj tego czasu!

Przecież Ty potrafisz pisać! Jeżeli trudno Ci będzie wziąć się do jakiejś książki, pisz pamiętnik. Myślę, że lata pracy nad piękną polszczyzną rozwinęły Twoje zdolności i właśnie teraz masz okazję, aby je wykorzystać. Nawet, jeżeli z początku nie będziesz z siebie zadowolona, nie rezygnuj — na pewno uda Ci się stworzyć coś ciekawego. A może cykl nowel z lat naszej młodości? Tajne nauczanie, codzienne kłopoty i małe radości, wielkie sprawy i pierwsze uczucia. Wierzę, że znajdziesz temat dla siebie i czekam, że mi o tym napiszesz, albo opowiesz.

Wybieram się we wrześniu do Warszawy i oczywiście będę u Ciebie. Tymczasem całuję Cię, Kochanie najczulej Twoja Hania

Drogi Pierre!

Przepraszam, że nie pisałem tak długo. Tym razem chyba nie będziesz się gniewać — po prostu nie mogłem pisać, bo miałem złamaną rękę.

W czasie ferii zimowych byłem na obozie narciarskim w Szczyrku. Zjeżdżając po stoku Kubalonki, wpadłem na przykryty śniegiem pieniek, wywinąłem kozła i upadłem jakoś tak nieszczęśliwie, że złamałem w łokciu prawą rękę. Cholernie mnie bolało i nawet pierwszy raz w życiu zemdlałem. Dziś jest już prawie dobrze, chociaż jeszcze od czasu do czasu ręka mnie pobolewa. Mama mówi, że do wesela się zagoi.

Przez tę rękę mam sporo zaległości w szkole i teraz muszę doganiać. Prw rwałem też niestety lekcje francuskiego, ale tu liczę na Ciebie.

Karo urósł bardzo i wygląda jak prawdziwy wilk. Jest naprawdę mądry i posłuszny, tylko wciąż jeszcze nie potrafi chodzić przy nodze. Na pewno z czasem i tego się nauczy.

Dziękuję Ci za wszystkie Twoje listy!

Bądź zdrów, Stary!

Marek

Mój Drogi!

Cieszę się, że nareszcie do mnie napisałeś, ale, przyznaj sam, kazałeś mi długo czekać na ten list. Teraz już wiem, dlaczego nie dawałeś znaku życia. Ten ostatni zjazd naprawdę Ci się nie udał, ale na szczęście z ręką już wszystko w porządku.

U mnie nic nowego. W szkole nudy na pudy. Tak naprawdę lubię tylko geografię — przynajmniej się człowiek czegoś dowiaduje o świecie. Bardzo chciałbym kiedyś wszystko to zobaczyć na własne oczy. Na razie mogłem tylko błysnąć na lekcji, kiedy uczyliśmy się o Polsce.

Najlepsze są te dni, kiedy po szkole mamy treningi. Jestem dosyć dobry koszykówce - może będę w końcu roku w reprezentacji mojej budy na mistrzostwach międzyszkolnych.

Napisz więcej o Waszym psie, tego Kara to Ci naprawdę zazdroszczę, moi Rodzice nie chcą się zgodzić nawet na kota!

Cześć!

Pierre

Agnieszko Najmilsza!

Nareszcie mamy własne mieszkanie! Trzy pokoje z kuchnią i łazienką oraz długim balkonem od strony parku.

Zupełnie nie mogę uwierzyć we własne szczęście!

Urządziliśmy na razie jako tako jeden pokój, reszta musi trochę poczekać. Rysujemy wciąż nowe projekty umeblowania, ale musimy się też liczyć z rzeczywistością, to znaczy z tym, co można kupić w sklepach z meblami. W każdym razie obiecujemy sobie, że do jesieni wszystko będzie zapięte na ostatni guzik i wtedy Ty musisz przyjechać i zobaczyć. co zdziałaliśmy.

Tak się cieszę, że będziemy mogli gościć Cię w naszym domu! Kończę, bo biegniemy z Igorem po firanki.

Całuję

Tania