LIST O WIELKANOCY W POLSCE

Droga Klaudio!

Miałam na Wielkanoc być już w domu, ale moi znajomi namówili mnie, żeby te święta spędzić u nich w Warszawie. I nie żałuję!

Wielkanoc poprzedzają wielkie porządki – trzeba je i tak zrobić po zimie, ale święta stanowią dodatkową zachętę. Wszędzie więc słychać trzepanie dywanów i widać osoby myjące okna. Pięknieją również ulice – czyste i lśniące czystą zielenią. ]

W Niedzielę Palmową przed kościołami sprzedają palmy zrobione z bazi i barwniku, poprzetykane suchymi kwiatami.

Ostatnie dwa dni przed świętami to gorączka gotowania, pieczenia ciast i malowania jajek. Od Wielkiego Piątku także długie kolejki ludzi odwiedzających groby w kościołach na Warszawskim Przedmieściu i Starym Rynku. W Wielką Sobotę widać dzieci niosące w koszyczkach święconkę do kościoła.

W niedzielę wczesnym rankiem obudziły mnie dzwony, a koło dziesiątej zasiedliśmy do uroczystego śniadania. Stół był pięknie nakryty białym obrusem i przybrany zielenią i kwiatami, a na nim masa smacznych rzeczy – tradycyjnie biała pieczona kiełbasa, pisanki, baby i mazurki.

Oprócz mnie na śniadaniu były jeszcze dwie starsze ciocie i kuzyn gospodarzy – bardzo przystojny młody lekarz. Ale o nim opowiem Ci już, jak się zobaczymy.

Całuję mocno

Twoja Kinga

LIST O ŚWIĘCIE ZMARŁYCH

Kochana Lidio!

Wiem, że list ten dostaniesz już po moim powrocie do domu, ale nie mogę się oprzeć chęci napisania Ci o tym, co tu widziałem i przeżyłem. Mam jeszcze przed sobą cały samotny wieczór w hotelu – spędzę go więc na rozmowie z Tobą.

Byliśmy dziś ze Stryjem na grobie Dziadków na Powązkach. Tłumy ludzi, masa samochodów, zmienione trasy dojazdowe na cmentarze, dodatkowe autobusy i specjalnie wydzielone parkingi. Piszę o tym, żebyś miała wyobrażenie, jak wielu warszawiaków odwiedza tego dnia swoich zmarłych.

Przed cmentarzem i tuż za bramami kwesta na rzecz odnowienia zabytków Powązek – jest wiele starych opuszczonych grobów z pięknymi pomnikami, które na gwałt potrzebują restauracji. Pieniądze zbierają znani warszawscy aktorzy, a całemu przedsięwzięciu patronuje od lat Jerzy Waldorff.

A potem już nie kończące się mogiły pełne kwiatów – głównie białych chryzantem, choć trafiają się też chryzantemy złote i purpurowe, a także wieńce z innymi kwiatami. Cmentarz tego dnia zakwita. A kiedy zapadnie wieczorny zmierzch, zaczyna płonąć tysiącami, setkami tysięcy zniczy. Cienie drzew stają się olbrzymie, a pomniki oświetlone od dołu nabierają ciepłych blasków. Światła palą się wszędzie: na grobach krewnych i przyjaciół, na grobach żołnierzy z różnych wojen i pod brzozowymi krzyżami poległych w powstaniu warszawskim, na mogiłach wielkich Polaków. Budzą ludzką pamięć i nadzieję żyjących, że non omnis moriar.

No, rozpisałem się, ale przecież przez tyle lat wszystko oglądaliśmy i przeżywaliśmy razem.

Dobranoc, Kochanie

Twój Wojtek

PS Jutro czekają mnie spotkania z rodziną i przyjaciółmi.

LIST O PRZEDSTAWIENIU TEATRALNYM

Droga Pani!

Kiedy wyjeżdżałam do Adama, radziła mi Pani, abym koniecznie zobaczyła polski teatr – posłuchałam i jestem ogromnie Pani wdzięczna.

Szczególnie utkwiła mi w pamięci sztuka Jerzego Jarockiego „Staś”, którą obejrzałam na scenie kameralnej Teatru Polskiego ( byliśmy parę dni w Warszawie u krewnych Dawida ).

„Jest to – pisze w „Przekroju” Lucjan Kydryński – utwór dość niezwykły: pomyślany jako pierwsza część tryptyku o życiu i sztuce Stanisława Ignacego Witkiewicza stanowi opowieść o dziecięcych i młodzieńczych latach artysty. Głównym bohaterem „Stasia” nie jest ów tytułowy, młody Witkiewicz, lecz właśnie jego ojciec – zresztą również Stanisław, wybitny krytyk, malarz i pisarz, człowiek wielkiej kultury i mądrości, który według własnych doświadczeń i przemyśleń kształtuje osobowość syna.”

Tyle Kydryński. Ja muszę dodać, że było to jedno z najbardziej interesujących przedstawień, jakie ostatnio widziałam. Gustaw Holoubek w roli ojca jest naprawdę znakomity!

O innych wrażeniach z Polski opowiem Pani już osobiście na naszych cotygodniowych spotkaniach.

Łączę wiele serdeczności

Katy R.

LIST DO CHOREJ PRZYJACIÓŁKI

Kochana Cecylio!

Od paru dni leży na moim biurku kartka od Ciebie, w której mi piszesz, że miałaś wypadek samochodowy i czeka Cię najpierw operacja, a potem bardzo długa rekonwalescencja.

Ogromnie Ci współczuję, szczególnie, gdy pomyślę o pobycie w szpitalu i wszystkich przykrościach z tym związanych. Ale to minie, wrócisz do domu i… tu moja serdeczna prośba: nie zmarnuj tego czasu!

Przecież Ty potrafisz pisać! Jeżeli trudno Ci będzie wziąć się do jakiejś książki, pisz pamiętnik. Myślę, że lata pracy nad piękną polszczyzną rozwinęły Twoje zdolności i właśnie teraz masz okazję, aby je wykorzystać. Nawet, jeżeli z początku nie będziesz z siebie zadowolona, nie rezygnuj – na pewno uda ci się stworzyć coś ciekawego. A może cykl nowel lat naszej młodości? Tajne nauczanie, codzienne kłopoty i małe radości, wielkie sprawy i pierwsze uczucia. Wierzę, że znajdziesz temat dla siebie i czekam, że mi o tym napiszesz, albo opowiesz.

Wybieram się we wrześniu do Warszawy i oczywiście będę u Ciebie.

Tymczasem całuję Cię, Kochanie najczulej

Twoja Krystyna

Drogi Piotrze!

Przepraszam, że nie pisałem tak długo. Tym razem chyba nie będziesz się gniewać – po prostu nie mogłem pisać, bo miałem złamaną rękę.

W czasie ferii zimowych byłem na obozie narciarskim w Szczyrku. Zjeżdżając po stoku Kubalonki, wpadłem na przykryty śniegiem pieniek, wywinąłem kozła i upadłem jakoś tak nieszczęśliwie, że złamałem w łokciu prawą rękę. Cholernie mnie bolało i nawet pierwszy raz w życiu zemdlałem. Dziś jest już prawie dobrze, chociaż jeszcze od czasu do czasu ręka mnie pobolewa. Mama mówi, że do wesela się zagoi.

Przez tę rękę mam sporo zaległości w szkole i teraz muszę doganiać.

Koral urósł bardzo i wygląda jak prawdziwy wilk. Jest naprawdę mądry i posłuszny, tylko wciąż jeszcze nie potrafi chodzić przy nodze. Na pewno z czasem się tego nauczy.

Dziękuję Ci za wszystkie Twoje listy!

Bądź zdrów, Stary!

Mariusz

Mój Drogi!

Cieszę się, że nareszcie do mnie napisałeś, ale, przyznaj sam, kazałeś mi długo czekać na ten list. Teraz już wiem dlaczego nie dawałeś znaku życia. Ten ostatni zjazd naprawdę Ci się nie udał, ale na szczęście z ręką już wszystko w porządku.

U mnie nic nowego. W szkole nudy na pudy. Tak naprawdę lubię tylko geografię – przynajmniej się człowiek czegoś dowiaduje o świecie. Bardzo chciałbym to wszystko zobaczyć na własne oczy. Na razie mogłem błysnąć na lekcji kiedy uczyliśmy się o Polsce.

Najlepsze są te dni, kiedy po szkole mamy treningi. Jestem dosyć dobry w koszykówce – może będę a końcu roku w reprezentacji mojej budy na mistrzostwach międzyszkolnych.

Napisz więcej o Waszym psie, tego Korala to Ci naprawdę zazdroszczę, moi Rodzice nie chcą się zgodzić nawet na kota!

Cześć

Piotr

Pozdrowienia dla Cioci i Wujka, także od Mamy i Taty

Moniko Najmilsza!

Nareszcie mamy własne mieszkanie! Trzy pokoje z kuchnią i łazienką oraz długim balkonem od strony parku.

Zupełnie nie mogę uwierzyć we własne szczęście!

Urządziliśmy na razie jako tako jeden pokój, reszta musi trochę poczekać. Rysujemy wciąż nowe projekty umeblowania, ale musimy się też liczyć z rzeczywistością, to znaczy z tym, co można kupić w sklepach z meblami. W każdym razie obiecujemy sobie, że do jesieni wszystko będzie zapięte na ostatni guzik i wtedy Ty musisz przyjechać i zobaczyć co zdziałaliśmy.

Tak się cieszę, że będziemy mogli gościć Cię w naszym domu!

Kończę bo biegniemy z Frankiem po firanki.

Całuję

Renia

Kochana Reniu!

To wspaniale, że jesteście już u siebie.

Napisz koniecznie, co byś chciała ode mnie na nowe mieszkanie. Za zaproszenie dziękuję i postaram się na pewno zajechać do Was w październiku lub listopadzie.

Serdeczności dla Ciebie i Franka

Monika