Zaręczyny

Dawniej zaręczyny obchodzono uroczyście, najczęściej ogłaszając je gronu zebranych osób. Niekiedy też wysyłano do znajomych zawiadomienie o tym fakcie. Widomym znakiem zapowiedzi ślubu był pierścionek ofiarowany narzeczonej przez jej przyszłego męża lub wymiana pierścionków między młodymi.

Później ( po wojnie ) zaręczyny stały się zupełnie osobistą sprawą, dotyczącą jedynie dwojga zainteresowanych. Zawiadamiano tylko o ślubie.

Obecnie daje się zaobserwować renesans zaręczyn, choć mają one na ogół charakter skromniejszy i obywają się przeważnie w rodzinnym gronie lub w obecności najbliższych przyjaciół. Pierścionek zaręczynowy powrócił do łask, widzimy go jednak głównie na palcu narzeczonej.

Polszczyzna, podobnie jak inne języki, ma szereg nazw odnoszących się do osób wstępujących z  związki małżeńskie.

Osoby, które zamierzają się pobrać, są zaręczone, to:

Narzeczony, narzeczona, razem: narzeczeni

zaręczyć się – przyrzec sobie wzajemnie małżeństwo -: Marcin zaręczył się z koleżanką ze studiów.

zaręczyny – wzajemne przyrzeczenie zwarcia małżeństwa; uroczyste przyjęcie z tej okazji -: Było już po zaręczynach. Zaprosić znajomych na zaręczyny.

fraz. być po słowie daw. – być zaręczonym –

Teksty zawiadomień o zaręczynach

Drogi Karolu!

Muszę podzielić się z Tobą moją radością: wczoraj się zaręczyłem.
Tyle razy twierdziłem, że jeszcze nieprędko popełnię to głupstwo, a tym czasem od kilkunastu godzin jestem szczęśliwym narzeczonym i co najważniejsze, uważam, że dobrze zrobiłem.

Pozdrowienia

Kamil

Drogi Kamilu!

A więc zaręczyłeś się! Strasznie jestem ciekawy, jaka jest ta Twoja dziewczyna. Napisz koniecznie coś o niej – blondynka czy brunetka, śmieszka czy poważna, czym się interesuje? O tym, że jest wartościowym człowiekiem, wiem bez Twoich zapewnień. Innej byś nie wybrał.
Czekam z niecierpliwością no odpowiedź, a tymczasem życzę Wam Obojgu wiele szczęścia.

Twój Karol

PS Mam nadzieję, że zaprosisz mnie na Wasz ślub.

Maciek!

Mam dla Ciebie sensacyjną wiadomość. Wyobraź sobie, że się zaręczyłem. Pamiętasz tę rudą Wiolę z Ostatniej ławki na kursach wakacyjnych? Otóż ona jest moją wybranką.
Najważniejsze, żeby jej rodzice zgodzili się na nasz pomysł. Podobno chcą ją wydać za jakiegoś bogacza, a ja, jak wiesz, jestem biedny jak mysz kościelna.
Ale nie będę się martwić na zapas.

Ściskam dłoń

Tomek

Mój Drogi!

Wczoraj dostałem od Ciebie list z wiadomością o Twoich zaręczynach. No, no, kto by to pomyślał, że Wiola wpadnie Ci w oko! Dawniej wolałeś raczej blondynki. Ale przyznaję, że dziewczyna może się podobać. A więc gratuluję i życzę Wam wszystkiego najlepszego, Jestem przekonany, że wszelkie opory ze strony władzy rodzicielskiej pokonacie bez trudu.
Czekam na wiadomość o ślubie i ściskam Was Oboje

Maciek

Droga Mariolko!

Pamiętasz pewnie Witka, który był razem ze mną na kursie wakacyjnym zorganizowanym przez Kółko Sportowe? Stanowiliśmy wtedy nierozłączną parę, a teraz postanowiliśmy się pobrać.
Zaręczyliśmy się w zeszłym tygodniu.
Jestem naprawdę szczęśliwą i myślę, że lepszego chłopca trudno byłoby mi znaleźć.
Zamierzamy wziąć ślub wczesną jesienią, w końcu września lub na początku października. Musimy to jeszcze uzgodnić z rodzicami.
Ach, Mariolko! – jaka szkoda, że jesteś tak daleko i nie możemy pogadać o tych wszystkich sprawach.
Na razie będę z Witkiem mieszkać w Warszawie, muszę przecież skończyć pracę dyplomową, a potem chyba gdzieś wyjedziemy. Poza stolicą będzie nam łatwiej o mieszkanie.
Napisz do mnie, Mariolko, koniecznie!

Całuję mocno

Twoja Krysia

Kochana Krysiu!

Wczoraj dostałam Twój list i zaraz Ci odpisuję.
Oczywiście, że pamiętam Witka doskonale, siedzieliście razem w ławce pod oknem. To naprawdę bardzo miły i zdolny chłopiec. Cieszę się ogromnie, że właśnie jego wybrałaś za męża.
Napisz mi koniecznie bardziej szczegółowo o Waszych planach na przyszłość – interesuje mnie wszystko, co Ciebie dotyczy.
A może przysłać Ci jakiś drobiazg w związku ze ślubem? Welon, torebkę, rękawiczki? Spełnię z radością Twoje życzenie, gdyż będę wtedy pewna, że ubierając się do ślubu pomyślisz o mnie.
Tymczasem życzę Tobie i Witkowi, wiele, wiele szczęścia.

Całuję Cię serdecznie
Twoja Mariola

Droga Mariolu!

Proponujesz mi w swoim liście jakiś drobiazg do ślubnego stroju. Gdyby nie sprawiło by Ci to zbyt wiele kłopotu, to przyślij mi, proszę, małą białą torebkę i białe rękawiczki. Poza tym już wszystko mam. Wczoraj mierzyłam moją suknię – cudowna. Również białe pantofelki i przybranie głowy bardzo udane. Tylko jeszcze ta torebka i rękawiczki.

Całuję Cię mocno

Krysia
Witek śle ukłony

Droga Mariolu!

Torebka i rękawiczki świetne. Właśnie takie chciałam. Wiedziałam, że Ty najlepiej załatwisz ten sprawunek.

Dziękuję bardzo, bardzo

Krysia

PS Nareszcie mogę Ci podać datę naszego ślubu: 2 października 2006.

Droga Pani Mario!

Od czasu Pani pobytu u nas minęły dwa miesiące, a już nastąpiło trochę zmian w naszym życiu. Najważniejsze z nich to zaręczyny Kingi.
Pamięta Pani zapewne jej kolegę Konrada, który przychodził do nas i pomagał córce w kreśleniu? – Właśnie za niego postanowiła wyjść za mąż. My znamy go jako spokojnego i zrównoważonego chłopca, a sądząc po wynikach na uczelni jest także zdolny i pracowity. Kinga mówi, że ma on tylko babcię, z którą mieszka i o którą serdecznie się troszczy. Będzie więc pewnie i dla Kingi dobry i kochający. Nie chcielibyśmy tylko, aby zakładali dom przed ukończeniem studiów.
Inne nowiny to planowany wyjazd Krzyśka do stanów na praktykę, no i bliska już moja ( Haliny ) emerytura.
Po wyjeździe Krzyśka i ślubie Kingi będzie nam bardzo brak młodych i radości, którą wnosili do domu.

Przysyłamy Pani wiele naszych serdecznych myśli
i pozdrowień

Halina i Krzysztof Nowakowie

Kochany Marcinie!

Z radością spieszę Ci donieść, że Konrad i Kinga są już po słowie. Perspektywa ich małżeństwa ogromnie mnie cieszy, bo chciałabym, aby sprawy naszego gospodarstwa przejęły młode ręce. Wiek mój i zdrowie domagają się już ograniczenia wysiłków i przyjęcia bardziej biernej postawy wobec kłopotów dnia powszedniego.
A jak Twoje zdrowie? Czy reumatyzm nadal Ci dokucza?
Bardzo było by nam miło, gdybyś mógł przyjechać na ślub młodych. Data nie jest jeszcze ustalona, ale prawdopodobnie będzie to w przyszłym roku. Oczywiście zawiadomimy Cię, kiedy.

Wiele serdeczności
Agata

Drogi Jakubie!

Zanim zaczniesz czytać ten list, usiądź wygodnie abyś z wrażenia nie spadł z krzesła.
- Od tygodnia jesteśmy zaręczeni.
Co Ty na to? Ty, który byłeś świadkiem tylu naszych sprzeczek i kłótni? Ale mamy to za sobą. Chyba wykłóciliśmy się za wszystkie czasy i teraz już będzie święty spokój.
Oczywiście ze ślubem nie będziemy się spieszyć. Trzeba skończyć studia, no i zorganizować jakieś mieszkanie.
Tyle nowin na dzisiaj. Uściski.

Marta Kulig, Jan Junak